اندازه دیگری

اما نگاه كن، من یك آد مام! چه‌قدر لخت و پتی و تنها! چه‌قدر بزرگ‌ام! چه‌قدر تند حركت می‌کنم! این همه استخوان و رگ و پی دارم. این همه مغز دارم. چه‌قدر از خودم دورم، از همین بدنم. نمی‌توانم مثل یك حلزون توی خودم جمع بشوم، توی لاك خودم، درش را با لایه‌ای نازك بپوشانم و به خواب بروم، روزها و هفته‌ها.

چه هستی نرم و شكننده‌ای!