من و سیمین و مصطفی

هنوز جرئت نكرده بودم از احمد یا رستم سراغ بچه ی بابك را بگیرم. در آن خانه ی مردانه نم یشد سراغ هیچ بچه ای را از هیچ مردی گرفت. مثل این بود كه هر دو مطمئن بودند بچ هها همه در گوشه ی اتاقی تخت خوابیده اند، سیر و راضی و بی خبر. مثل این بود كه فقط من م یدانستم، وقتی اهالی آن ساختمان حزبی را
هل دادند توی آن مینی بوس، بچه بغل مادرش نبود. بغل هیچك‌س نبود. بچه شده بود تخ ممرغی نیمرو كه روی هیچ بشقابی نبود. شده بود آن تصویری كه آن روز در كتاب سالوادور دالی دیده بودم. روی صندلی گهوار های سیمین، وسط آن سوییت ته باغی.